Addio Italia

Eerste bestemming vandaag is een groot winkelcentrum in Molfacone. De handige miniverpakkingen in mijn toilettas beginnen allemaal op te raken. Bij ons ben je een dief van je eigen portemonnee als je toiletartikelen niet in de aanbieding koopt. Hier wordt bevestigd dat je zelfs dan nog een oor aan genaaid wordt. Voor een paar euro heb je hier ook de merken die bij ons duur zijn. We zijn in een ander klimaat en Paul wil een hemd. Eerste winkel, eerste rek, voorste exemplaar. Een hemd is een hemd! Dagelijks, voor ik op de fiets stap, bestaat mijn ontbijt uit (Griekse) yoghurt met muesli. Die van de Lidl! Paul rijdt voorlopig weer met een langzaam slinkende kilozak muesli in de voorraadtas.

Na de inkopen, een werk gerelateerd klusje en koffie gaan we op weg naar Triëst. Het lijkt Italiaanse gewoonte te zijn om bij nieuwbouw het oude gewoon in vervallen staat te laten staan. In Triëst is dat in overtreffende trap: aan de ene kant van het spoor de stad, aan de andere kant een spookstad. Triëst is waarschijnlijk zeer de moeite waard voor toeristen. Er ligt een enorm cruiseschip in de haven. We nemen er niet de tijd voor, maar steken met de veerboot de baai over naar Muggia.

Bij het bereiken van Italië aan gene zijde van de Alpen brak gevoelsmatig een nieuw deel van onze reis aan. Datzelfde hebben we nu bij het verlaten van Italië. Met  Onze camping is op loopafstand van Slovenië. We zijn in de Balkan!

We hadden het vooral heel erg naar ons zin in Italië. Het koffie drinken in de barretjes, de luchtige mentaliteit en het ten onrechte vastgeroeste idee dat het verkeer onveilig is. We werden door veel Italianen enthousiast begroet onderweg. Uit Amsterdam? Con bicicletta? Caspita! En dan vaak nog een heleboel tekst, want voor wat wij in een paar woorden zeggen hebben Italianen zeker 10 zinnen nodig. Of alleen een duim omhoog vanuit het raam, vooral als we ons een weg omhoog zwoegden.

Maar nu begint dus deel 3 van ons avontuur. We hebben er nog steeds plezier in!