Bergamo, oh, oh

Een wasdag en mijn verjaardag gevierd met een bosje madeliefjes, een petitfourtje en een feestmaal, bereid op 2 campinggasflesjes. En… we zijn een dagje uit geweest op Hemelvaartsdag! Met de boot over het Comomeer naar Bellagio. Met de snelboot, want we zijn geen echte liefhebbers van een boottochtje. Het is een heel toeristisch stadje. Een soort Valkenburg; eigenlijk is er helemaal niets. Als toerist ga je naar een terrasje, daarna loop je willekeurig een straatje in, waar je een souvenir of kleding kan kopen, waarna je weer op een terras kan zitten, volgend straatje, souvenir, boetiek, terrasje, etc. Voor de afwisseling een parkje, vanwaar een mooi uitzicht op het Comomeer. We doen wat we iedereen zien doen: selfies maken met verschillende ongemakkelijke grimassen op het gezicht, in de hoop dat er iets bij zit waar beiden tevreden over zijn. Vandaag opnieuw met de boot naar Bellagio. Dat kan niet anders omdat we anders een hele drukke weg met een lange tunnel op moeten. Het wordt spannend. Gisteren bij de havenmeester, annex kassier, gevraagd of de fietsen inderdaad, zoals de timetabel beloofd met de langzame boot mee mogen. Het antwoord is in het Italiaans en we begrijpen dat dat op het moment van boarden bepaald wordt door Il Comandante. Il Comandante is in een goede bui: de fietsen mogen op het voordek.

Met een beetje fantasie lijkt het Comomeer op een lijf met 2 benen en een heel klein hoofdje. Precies op een zeer persoonlijke zone ligt daar Bellagio. Vandaag gaat onze fietstocht dus verder. Langs de rechter dijbeen dalen wij zo langzaam af tot waar het meer ophoudt en overgaat in rivier Adda. Het oorspronkelijke plan werd bepaald door de mogelijkheden om te kamperen: eerst nog op een camping iets onder het Comomeer, volgende dag naar het meer van Iseo en de dag daarna naar het Gardameer. Maar de planning is altijd flexibel. Na nog maar 8 kilometer op de fiets en anderhalf uur op die boot zou het nog maar 26 kilometer tot de camping zijn en we zijn net lekker uitgerust, dus er mag wel weer gefietst worden. We krijgen de bakermat van Covid in zicht. We gaan naar Bergamo. Geen campings daar, maar wel een hostel.

Leuk plan, maar niet zonder hobbels, ook letterlijk. Die Adda moeten we een keer over, met een pont die alleen op zondag dienst doet. Stukje om dus naar een brug, die als we ons hoofd in ons nek liggen in de hoogte zien liggen. De laatste 100 meter zijn echt niet meer fietsend te doen. We laten één fiets achter en duwen met z’n tweeën één voor één de fietsen tot bij de brug. Twee keer een halve last is toch beduidend minder zwaar dan één keer een hele. In Bergamo nog door een park waar we ons nog een weg mogen banen door een file van peuters op fietsjes.

Nu op het terras van het hostel lijken we dicht bij het stadion te zijn waar zo te horen eredivisieclub Atalanta een thuiswedstrijd speelt. En was het daar nou net niet allemaal begonnen, nu ruim 5 jaar geleden? Geen zorgen, wij zijn waarschijnlijk pas over een maand of 2 thuis en dan zijn we allang weer uit quarantaine.