Verona

Nu ik een escorte bij me heb krijg ik niet meer de vraag of het wel veilig is in mijn eentje als ik over mijn fietsplannen vertel. Hoe verder weg en onbekender de bestemming, hoe gevaarlijker en onbetrouwbaarder de mensen, toch? Vraag die blijft is: heb je onderweg de overnachtingsplekken allemaal al geboekt? Nee, de route is in grote lijnen bepaald, verder niets.

Gisteravond nauwkeurig de dagetappe voor vandaag bepaald. We gaan eerst naar de camping in Lazise, waar ik nu bijna 50 jaar geleden ben geweest. Alleen maar even kijken. Daar vandaan pakken we wat zuidelijker de route weer op naar Soave. We hebben afscheid genomen van de Benjaminse route naar Rome en zijn overgegaan op AIDA, een Italiaanse lange afstandsroute door Noord Italië en eindigend in Triëst.

Maar wat brengt het eerste deel van het plan? Fietsen langs het Gardameer zal niet meevallen nu de gedeelde fiets-wandelpaden extra druk zullen zijn op deze nationale feestdag. We gaan direct AIDA weer opzoeken. Maar het schiet maar niet op en het is zwaar. Het is warm, benauwd en er dreigt onweer. Om te voorkomen dat we Verona door moeten crossen om te voorkomen dat de middag al om is voor we in Soave aankomen, besluiten we om in Verona de blijven en naar de stadscamping te gaan.

De camping heeft een fantastisch uitzicht over Verona, maar het valt te raden hoe je daar komt. Met de fiets verticaal omhoog; 2 keer, want we doen eerst de korte route van mij (over wandelpaden), die bijna, maar net niet tot bij de camping komt. Een groter contrast in de camping van gisteren en vandaag is bijna niet denkbaar. De camping is in de ruïne van een voormalig kasteel. We staan op een soort ommuurd binnenplaatsje, met diverse gaten in de muur die zicht op de omgeving bieden en onder een dak van planten met druiventrossen. Ook voor het sanitair moet je diverse trappetjes op en poortjes onderdoor. De metropool camping was een leuke ervaring, maar deze camping is meer ons ding.