Weer voet aan vaste wal

Via WarmShowers had ik een paar jaar geleden een Française te gast. Ik vroeg haar waarom een 40 jarige vrouw besluit om baan en huur op te zeggen om voor anderhalf jaar te gaan fietsen. Haar antwoord: ik werk om te leven. Daar moet ik aan denken als we vandaag onderweg 2 Engelse jonge mannen treffen. Zij hebben elkaar een paar dagen geleden ontmoet. We wisselen de gebruikelijke informatie uit: waar kom je vandaan, waar ga je naar toe en hoelang ben je onderweg. De één is op weg naar Griekenland om vandaar, zonder fiets te gaan liften naar India. De ander is op weg naar Turkije, verkoopt daar zijn fiets en gaat vervolgens naar Sri Lanka. Voor hoe lang? Tot het geld op is.

Het is vandaag weer een feestdag: de dag waarop het antifascistische verzet in de Tweede Wereldoorlog wordt herdacht. De supermarkten zijn dicht, dus we zullen ontbijten met toastjes. De brie is vannacht het toneel geweest voor een mierenfeestje. Het worden daarom toastjes met ei en toastjes met pindakaas. Eerst 7 kilometer fietsen naar de veerboot waarmee we van het eiland weer naar het vaste land zullen gaan. We willen de boot van 8.30 uur, maar de kassière meldt dat de eerstvolgende om 9.30 vertrekt. Huh? Da’s, bijna 2 uur wachten. Ze zal het even uitleggen. Er vertrekt in elk geval om half tien een boot, maar de kapitein kan besluiten dat er ook eerder nog een keer heen en weer gevaren wordt.

En de kapitein besluit. Wachtend op een bankje, met alle restanten van het ontbijt om ons heen, worden de eerste auto’s om kwart voor 9 de boot op gedirigeerd. Gauw dus alles inpakken en de fiets weer optuigen. Even na 9 uur kunnen we onze tocht naar Sibenik voortzetten. Het is een leuke en afwisselende tocht over stenen paden en asfaltwegen. Met weer een Romeinse opgraving als attractie onderweg.

Mijn telefoon krijgt af en toe een appelflauwte waarbij ik de waarschuwing krijg dat ie eerst moet afkoelen voor ik hem kan gebruiken. Altijd nét op het moment waarop je een foto wilt nemen. Of op een splitsing waardoor ik niet kan zien welke kant we op moeten, of, beter gezegd, ik niet kan controleren of Paul wel de goede kant op gaat. Hij heeft ook een Apple telefoon, maar heeft daar geen last van. Zal wel aan de plastic behuizing liggen waarmee mijn telefoon op het stuur gemonteerd is. Handig voor als het eventueel gaat regenen, ware het niet dat je dan niets meer kan zien door de regendruppels op het plastic schermpje.

Sibenik is een heel leuk stadje. Met een centrum wat bestaat uit allemaal steegjes die uit trappen en trappetjes bestaan. Ergens midden in dat centrum is ons appartementje. Dat heeft een aantal voordelen: de door warmte en verveling in het centrum slenterende toeristen hebben een onverwacht verzetje én onze fietsen kunnen nu ook aardig traplopen.

Maar wat een gemak: we hoeven het tentje niet op te zetten!