Pazin

Gisteren weer afscheid genomen van onze decadente levensstijl. Een bijzondere ervaring: werken op een lounge bank en af en toe het zwembad in. Met een druk op een knop ging er van alles bubbelen en spuiten. Kinderen hadden hun eigen wellness omgeving. Rokers niet. Dat was jammer. Ik had het liever andersom gezien.

Voor ons doen zitten we vroeg op de fiets. Om kwart over negen vertrekken we om om half 8 op de volgende camping aan te komen. Daartussen: slechts 57 kilometer. Het waren niet de makkelijkste kilometers. Eerst volgen we nog de Parazane trail. De oude spoorweg met leuke tunneltjes, bruggen en regelmatig een prachtig uitzicht over de omgeving. Maar ook: gehobbel over het stenige pad, keien die omzeild moeten worden en een lekke band.

In Livana gaat de trein van weleer een andere kant op dan wij en pakken we de Balkan kunstroute van Erik van den Boom weer op. Livana lijkt de eerste en laatste mogelijkheid om te lunchen. Het is, of heeft zichzelf uitgeroepen tot ‘world truffel center’ en beide restaurants hebben ook niets anders op de kaart. We eten wat de pot schaft, maar als ik de prijzen zie bedenk ik dat ik hoogstwaarschijnlijk een paddestoelen allergie heb. Gelukkig is er ook een mini supermarkt met brood en kaas en een picknicktafel in het dorp.

Het tweede deel van de dag gaan we 400 meter de hoogte in. Met stijgingspercentages tot 17% en een temperatuurtje van zo’n 30 graden is het een ware uitputtingsslag. In Pazin boodschappen doen want er zal vanavond zelf gekookt moeten worden, een blikje cola drinken op de parkeerplaats en dan de laatste 2,5 kilometer en 180 hoogtemeters (die waren we voor Pazin helaas weer afgedaald). 

Om een uur of half elf staan we aan de afwas. Verslag en video (eh, ‘reel’) moeten even wachten tot de volgende ochtend.