Extremadura

Dat ik, zeg maar sinds vertrek uit Madrid, een behoorlijke dip had, heb ik niet helemaal weten te verbloemen. Dank voor de appjes en bemoedigingen. Ik ben d'r weer! Heel leuk om je even live gesproken te hebben Anja. Op dat moment zat ik met een kop koffie voor mijn neus, op het punt de Extremadura in te gaan.

Het natuurgebied begint voor mij met een waarschuwingsbord waarop een hellingsgraad van 10% staat aangegeven. Naar beneden dus!!!

Yes, kamikaze!
Dit wordt óf een snelheidsrecord, óf een praktijktest of mijn remblokjes niet al vervangen hadden moeten worden. Het hangt af van wegdek en bochten. Het werd 55 km/h; gedurende deze reis, met bepakking, een record. Ja, Garmin connecties, Henk in het bijzonder ;-) , kijk het maar even na in mijn statistieken. Hier wordt niets aangedikt. Mijn bagage is al thuis bij vertrek zorgvuldig verdeeld over 5 tassen. Aan wat, in welke tas wordt opgeborgen mag niets veranderen! In deze afdaling test ik en passant ook even of die verdeling nog klopt.

Op een prachtige plek, waar we in de diepte, volgens René, een Koningsarend zien 'zweven' ontmoet ik Anita en René. Zij rijden een deel van de Iberië route in tegengestelde richting. Oh help, die 10%! Hebben we misschien wel een uur staan kletsen? Het was in elk geval even heel gezellig en die 10% hebben jullie ook vast overleefd. Chapeau!

Ik dacht dat in zo'n natuurgebied mijn lunch zou bestaan uit Magdalena's. In het derde dorp sinds vertrek kan ik nog steeds hooguit in het café iets te eten kopen. En daar kan ik kiezen uit dat familiepak Magdalena's of een stokbrood. Kom ik daar precies op lunchtijd (lees: 12 uur Nederlandse tijd) aan in Aría. Met supermarkt en restaurant! In het restaurant word ik naar een andere tafel gedirigeerd dan waar ik ben gaan zitten. Ik probeer duidelijk te maken dat vanwaar ik zit ik een oogje op mijn fiets kan houden, maar de restauranthouder is onverbiddelijk. Ik ga even naar het toilet en bij terugkomst is mijn fiets verplaatst en staat bij het raam, midden op het terrasje, waar ik er weer zicht op heb.

Het is half 4 en ik ben op de helft! Ik neem mezelf plechtig voor dat er vanaf nu gefietst gaat worden. Al kom ik Julio Iglesias (of liever één van zijn zoons) hier in hoogst eigen persoon tegen, ik stap niet meer af en zal alleen even groeten.
Is goed gelukt en ben zelfs half uurtje eerder in hotel dan verwacht.

Daardoor even tijd voor de meest voorkomende vraag. Hoewel in het 7-jarig dienstverband van mijn fiets slechts één keer een lekke band is voorgekomen is er in mijn persoonlijke handboek 'solo fietsen voor dummies' toch een artikel aan gewijd.

1. De lekke band
Wat te doen ingeval van een lekke band.
optie 1: bel Gerleen. Die komt je met de Berlingo halen.
optie 2: kijk of er op loofafstand (max. 2 kilometer) een fietsenmaker is.
optie 3: zoek zelf een oplossing.

Het spreekt voor zich dat ik hier in Spanje dan dus al gauw op optie 3 ga uitkomen.
Statistisch gezien is het dus niet erg waarschijnlijk, maar stel dus voor dat ik een lekke band krijg onderweg. Natuurlijk ga ik dan eerst eens even een tijd op mijn bagagedrager zitten en hulpeloos om mij heen kijken. Grote kans dat er een auto stopt, er iemand uitstapt (waarschijnlijk een man) en dat die dan mijn binnenbandje gaat vervangen. De spullen heb ik wel! En als dat nou niet gebeurd? Kom op zeg. Ik kan, en daar ben ik best trots op, midden in Parijs mijn fiets, in onderdelen in een tas vervoerd, weer in elkaar zetten. Het gaat wel even duren, want veel ervaring heb ik dus niet, maar die band wordt echt wel vervangen.

Voor waar ik geweest ben en wat ik in het prachtige Extremadura gezien heb verwijs ik graag naar het kaartje en de foto's