Naakt

Lees gerust verder na het zien van deze titel. Pikanter wordt het niet.

We hadden zorgvuldig een luwe plek uitgezocht, op het verder lege trekkersveld. Die laatste klim naar de camping of het verwachte noodweer heeft onze collega bike-packers misschien afgeschrikt, want we blijven de enigen. De onweersbuien waren afgezwakt tot een paar regenbuien. Het tentje heeft daar niets van. Toeval of niet, onze tent blijkt bij terugkomst wel het middelpunt te zijn van een groots opgezet festival. Van naaktslakken! De binnentent is een onneembare vesting voor zo’n slak en alle bagage is in de fietstassen die, vanwege de dreigende regen, zorgvuldig gesloten zijn. Na een nacht hebben slechts 2 van hen de top van onze tassen bereikt.

Weer op weg blijken de fietspaden ook volop in gebruik te zijn door reizende naaktslakken. Ik probeer ze zorgvuldig te ontwijken, want ik weet wat zo’n beest moet doorstaan. Die voelt zich net als ik wanneer ik naar mijn werk fiets en links en rechts wordt ingehaald door schoolkinderen op fatbikes.

Het ontbijt was vanmorgen minimaal; een klein bekertje griekse yoghurt met zoveel mogelijk muesli als je daar in het bakje bij kunt stoppen. De gedachte is dat we onderweg wel de rest van het ontbijt aanvullen. Maar dat valt op de etappe van vandaag een beetje tegen. Deels door kieskeurigheid en deels door de povere voorzieningen onderweg moet ik 60 kilometer op dat ene bekertje yoghurt fietsen. Bij de koffiebroodje- en croissantloze koffiestop besloten we om in één van de dorpen direct na Coburg voor een alternatieve kampeerplaats te kiezen. Gevonden via de website 1nighttent.de, een tip die we eerder kregen. Ik heb een voorstelling van een soort volkstuin, een “quelle”, waar we ons kunnen wassen en ergens een hokje met een toilet. Klinkt bijzonder en avontuurlijk.

Maar bij de lunch veranderen de plannen weer. Coburg lijkt een leuke stad te zijn om te verblijven en mogelijk ook nog een rustdag te nemen. En we, of nee, ik wil eigenlijk wel weer een keer een echt bed. Adel laat zich niet verloochenen.

We zijn in Coburg weer aan de westelijke kant van het IJzeren Gordijn. Het hotel, vlak bij een marktplein vol gezellige terrassen, biedt geen mogelijkheden tot zelf koken.