Tententest

Aan het einde van de dag stonden we gisteren toch met 6 tentjes van allemaal fietsers op het veldje. We kookten (!) met de pannen en het kooktoestel die ons in de gemeenschappelijke keuken ter beschikking stond. Zelfde menu als eerder, want het restant van pasta en de pesto hadden we nog in eigen keuken (fiets van Paul,  linkerachtertas).

Nog even over de Kroaat, want ik heb enorm respect voor hem. Hij praat moeizaam en komt regelmatig niet uit zijn woorden. De Parkinson manifesteert zich bij hem ook op spieren in zijn keel waardoor hij niet alleen moeizaam loopt, maar ook moeilijk praat én eet. Hij zet zijn tentje op, kookt zijn maaltje en redt zichzelf op zijn eigen, wat trage manier. Hij vertelt dat hij wat moeite heeft met opstappen en afstappen van de fiets, maar wanneer hij fietst heeft hij van al zijn klachten geen last meer. Wel elektrisch, want anders niet mogelijk. Dat je al je kwalen vergeet als je maar fietst wist ik  wel. Maar hoe mooi dat iemand zoekt en doet wat mogelijk is en zich niet laat weerhouden door beperkingen.

We fietsen vandaag merkbaar in de voormalige DDR. Er zijn nog wel wat vakwerkhuizen, maar tussen de betonblokken. Op vele hoeken van straten een sigarettenautomaat. Omdat we de route nu ook iets aangepast hebben is het vandaag weer een Walibi dagje. Omhoog klimmen, en naar beneden racen. Met de meest spectaculaire als laatste voor we de fietsroute langs de Werra weer oppakken. Een flink steile klim én steile afdaling op een grind-stenen-zandpad. Gelukkig ben ik niet de enige die afstapt bij het klimmen.

Er is flink onweer voorspelt aan het einde van de middag. Bij de lunch wegen we de opties af. De camping die wij op het oog hebben kunnen we ruim voor de buien halen. Daarvoor gaan we naar Meiningen, wat een leuke stad lijkt te zijn met ook nog beschikbare en betaalbare hotelkamers. Tot mijn eigen verbazing wordt het toch de camping, maar wel met een strijdplan. De laatste kilometer naar de camping blijkt alsnog een Walibi karakter te hebben: 15% klimmen. We zetten op de camping het tentje op; de slaapzakken blijven voor de zekerheid nog even in de waterdichte fietstassen. Om 19.00 uur zal al het leed geleden zijn volgens de weerdeskundigen. Koken gaat dus niet. We gaan voor de bui weer die 15% mee naar beneden naar het centrum. Wachten daar in een restaurant de buien af. Dan die 15% weer omhoog, maar zonder bepakking, verzadigd en verkwikt, hooguit ietwat beneveld, dus dat gaat met 2 vingers in de neus. Als het tentje dan nog staat en een droog onderkomen biedt, kan ons niets meer gebeuren, anders wordt het vanaf nu ‘Zimmer frei’, pensionnetjes of hotels. Morgen kan ik daar dus pas verslag van doen.