Maandag, wasdag

Crisis!!

Mijn tentje heeft een vestibule. Die is er altijd al geweest, maar is slechts één keer gebruikt om het uit te proberen. Nu is deze in gebruik als bagageruimte. Voor vertrek bleek het verblijf van zo’n 6 jaar in de verpakking van deze uitbouw het tentdoek geen goed gedaan te hebben. Heb ‘m een keer of 3 gewassen en de plakkerige substantie daarmee zo goed en zo kwaad als het ging verwijderd. Maar na een fikse regenbui gisteravond blijkt die substantie een functie te hebben. Het voorportaal is zo lek als een mandje en mijn kleding, zowel voor op de fiets als naast de fiets, is kletsnat geworden. De kleding die ik aan had en de fietskleding die ik na het douchen uitgehangen had in de kleedkamer, zijn gespaard gebleven. Het had erger gekund, maar er moet toch een noodplan bedacht worden.

Maar erger dan dit onheil: de koffie is op!

Om 9.00 uur moeten we nog langs een fietsenwinkel, ergens ontbijten én dus koffie inslaan voor de etappe van vandaag van start kan gaan.

De beoogde volgende stop ligt ruim 60 kilometer verder op de route. We besluiten tot een shortcut, of in AV H’meer termen: een Jan-Hansje. Dat betekent dat we niet de route als voorgesteld door de makers nemen, maar een kortere versie, waardoor we slechts 50 kilometer hoeven te fietsen. Het mes snijdt daarmee aan minstens 3 kanten. Wij zijn het fietsen van de originele route langs al die rivieren en riviertjes nu wel een beetje zat. We hopen door vroeg op de eindbestemming te zijn genoeg tijd te hebben voor een was én we verliezen geen kilometers op de planning.

We doen boodschappen vóór de pittige klim die deze alternatieve route bevat. De koffienood is immers hoog. Op de een of andere manier lijk ik iedere keer meer ruimte in mijn tassen over te hebben dan Paul. Dus naast het extra gewicht van al die zeiknatte kleding komt ook de lunch, appels,  noodkoek en -noten en een paar flesjes frisdrank in mijn bagage terecht. En zo gaan we dus aan die hoogtemeters beginnen.

Onderweg komen we Jyoti tegen. Wandelend, met om haar middel een riem, trekt ze een karretje voort. Ze komt uit Brussel en is zo al twee jaar aan de wandel. Ze heeft bij onze ontmoeting net haar man aan de telefoon en we spreken in zijn bijzijn onze bewondering voor haar uit. Zulke mensen, evenals de Kroaat met Parkinson die we later op de camping ontmoeten (nu 2 maanden onderweg), zijn een bron van inspiratie voor mij.  

De camping is niet groot, maar is wel met een grote gemeenschappelijke ruimte ingericht op grote groepen, met alle daarbij behorende faciliteiten. Behalve een wasmachine. Het wordt dus behelpen met biotex en een afwasteiltje. Maar Paul vindt een perfecte waston: een plastic vat die, gevuld met water, biotex en was rollend over de grond vrijwel niets onderdoet voor de gemiddelde wastrommel. We draaien 3 wassen van lichtgekleurd tot donkergekleurd. Een logica die niet door iedereen begrepen wordt.

De onweersbuien van gisteren hebben de hitte verdreven. Vandaag een prachtige, vooral zonnige dag met een heerlijke temperatuur. En de route was weer heel mooi.