Padvinderij

Volgens de routebeschrijving hebben we na de stevige klim tot op wintersporthoogte in het Fichtelgebergte alleen nog maar geaccidenteerd terrein tot aan Praag. Klinkt een beetje als teletubbie heuvels en dus goed te doen. Ik had al eerder de vergelijking gemaakt van onze beleving van klimmen en dalen met een ritje in de achtbaan. Tergend traag omhoog terwijl er iets onheilspellends aan het ratelen is. Daarna zonder enig besef van oriëntatie in vliegende vaart naar beneden. En dat dus de hele dag. Een pittige dag met de meeste hoogtemeters tot nu toe.

Een leuke kant van heuvelachtig terrein is dat we regelmatig een prachtig uitzicht hebben zodra het zweet uit de ogen is gewist. Tel daarbij zonnig weer, weinig wind en afwisselend bos, weilanden, een meertje, bankje, bouwval en we hadden een hele mooie fietsdag.

We zijn in Pilzen op een camping en op het moment van schrijven op het terras van een restaurant. Naast ons is een groep jongens uit België neergestreken. Allemaal met hetzelfde overhemd van de padvinderij zo te zien. Door het reizen met een minimum aan bagage is bij mij al eerder de gedachte opgekomen dat ik in mijn jeugd een kans gemist heb. In mijn tassen reist een plastic bakje mee, het 1.000 dingen bakje alias de gereedschapskist. Hierin zit van alles: knijpers, waslijn, veiligheidsspelden, elastiekjes, tyreps, elastische spinnen en een tampon. De inhoud komt van pas in de meest wonderlijke situaties en ik gebruik daar, en passant, alles bij wat mijn directe omgeving me te bieden heeft. Dat mijn ouders, gezien mijn souplesse, de plank behoorlijk missloegen door mij op turnen te doen is mij allang bekend. Met mijn talenten had ik het waarschijnlijk wel heel goed gedaan bij de plaatselijke padvinderij.

De stad Pilzen lijkt niet de moeite waard te zijn om te bezoeken. Morgen de laatste klimmen en klimmetjes volgens de grafieken. De dag erna lijken we, grafisch gezien, de stad Praag letterlijk binnen te vallen.