Montenegro

Als je wel eens bij een hardloopwedstrijd aan de kant staat en je moedigt de loper aan door iets te roepen of door te klappen, dan wordt dat enorm gewaardeerd. Dat geldt tenminste voor mij zo, maar ik denk ook voor andere sporters. Het geldt vast voor iedereen die ergens zijn best voor doet en daarin aangemoedigd wordt.

We vertrokken vanmorgen uit Kroatië en zijn vanmiddag in Montenegro aangekomen. Wel met wat minder ballast. We hebben gisteravond een fietstas vol verzameld met spullen die we voor de rest van de tijd niet meer nodig denken te hebben. Het lekke luchtmatras van Paul, de extra jas, dikke truien en een fleecejack. Plus wat spullen die we nog helemaal niet gebruikt hebben en we daarom de komende maand ook niet zullen missen. Met die fietstas stappen we Dubrovnik’s hoofdpostkantoor binnen zodra de deuren opengaan. We hebben ons niet alleen de weg laten wijzen door Google, maar ook de reviews gelezen. Gelukkig zijn er mensen die op het idee komen om een postkantoor te beoordelen! We weten dus al dat we op een vriendelijke behandeling niet hoeven te rekenen. Voor het loket houd ik de tas omhoog en mijn telefoon onder de neus van de postbeambte. Hierop staat in het Kroatisch de vraag of we de inhoud van de tas naar Nederland kunnen versturen. Leve Google, hoe hebben we ooit zonder kunnen leven? In het Engels krijgen we te horen dat je alles naar overal kunt versturen, maar ze willen wel weten wat we versturen. Fair enough! Ze vouwt een doos voor ons, die we mogen vullen, tapet ‘m keurig dicht en maakt alle papieren in orde. In het vertrouwen dat het zo wel goed komt stappen we zo’n 8 kilo lichter weer op de fiets. Kan ik voor deze actie ook een kudo geven? Of zal ik Hrvatska Posta op Google waarderen met 5 sterren?

Het verlies aan gewicht wordt binnen een kwartier weer gecompenseerd met een kilo muesli van de Lidl. Dat en koffie mogen nooit uit voorraad raken!

De laatste kilometers in Kroatië rijden we door een dal met veel, heel veel cipressen. Zo leuk om na al die kilometers toch weer te worden verrast met een bijzondere omgeving. We rijden kilometerslang bijna vlak. Dat is lang geleden!

En dan komen we bij de grens met Montenegro. Dat is een serieuze zaak. Montenegro is geen EU-lidstaat en geen Schengenland. Bij gebrek aan een speciale rijstrook voor fietsers kiezen we de rijstrook voor personenauto’s, passeren de rij wachtende auto’s en ritsen keurig ergens vooraan in; paspoorten in de hand. Bij het loket worden onze paspoorten door een nors kijkende douanebeambte aangepakt, die op barse toon vraagt: “you are from The Netherlands?”. Ik denk: “laat je niet intimideren, blijf bij jezelf, je bent goed zoals je bent, deze houding hoort bij zijn beroep”, maar volgens mij klink in ons “yes” toch angst door dat we het verkeerde antwoord geven. En jullie zijn hier gekomen met de fiets? Wacht effe, hij heeft gewoon belangstelling, zelfs enigszins bewondering en vraagt waar de reis nog meer naar toe gaat. Volgens mij zie ik toch een glimp van trots als we hem vertellen dat Montenegro onze gedroomde bestemming is.

Wat een verademing. We vinden Montenegro nu al leuker dan Kroatië. We zijn bijna 3 weken in Kroatië geweest. Prachtig land van wat we er van gezien hebben langs kust en eilanden. Maar na de soms super enthousiaste reacties op onze bepakte fietsen in Italië hebben we in al die weken nooit één Kroaat kunnen betrappen op enige belangstelling voor ons als bikepackers. Niets menselijks is ons vreemd en een beetje belangstelling ter aanmoediging laat ons weer wat vrolijker op de fiets zitten. Vragend naar de stereotype en verschillen in mentaliteit van de Balkanbewoner wordt de Montenegrijn als trots en wat losser en humoristischer beschouwd. Maar ook lui en vrijheidslievend. Dat verklaart dat (Montene) grijntje bewondering van de douane beambte dan wel.

We zijn nog maar net met de hakken over de grens en kijken uit naar wat ons hier de komende tijd te wachten staat.