Stamppot

Na bijna 2 maanden geleefd te hebben als een nomade, hebben we heel wat ervaring opgedaan met de verschillen in campings. Als iets vooral niet maatgevend is, dan is het wel de prijs. Datzelfde geldt ook voor de accommodaties die we boeken. De strijd om iets te vinden waar we booking.com niet voor nodig hebben is inmiddels opgegeven. Die beheerst vrijwel volledig de hele markt voor hotelkamerverhuur. En het is dan ook wel heel makkelijk: datum en plaats invullen, lijstje bekijken en iets selecteren; nog een een paar formaliteiten en het is geregeld. Soms heb je dan geluk en voor wel heel weinig geld een pareltje. Gisteren was zo’n moment. We boekten een appartement voor € 26. Blijkt het een volledig ingericht appartement te zijn, met zelfs een gevulde fruitschaal. Er is een klein minpunt, maar niet echt noemenswaardig. We zijn in het dorp Igalo wat ligt aan de kust. Het dorp heeft huizen tot op 90 meter hoogte ten opzichte van het strand, handig te bereiken via trappen, of met auto of taxi via hele steile weggetjes. In zo’n huis bevindt zich ons appartement.

Vandaag staat een heel rustig fietsritje op het programma. We gaan naar de baai van Kotor, geplaatst op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Deze baai staat in open verbinding met de Adriatische Zee, vergelijkbaar met een Noors fjord. Althans, een Noors fjord zoals die in mijn verbeelding bestaat want ik ben nog nooit in Noorwegen geweest. De fietstocht is 32 kilometer lang over de boulevard, langs eindeloos veel stranden en strandjes, restaurants, winkeltjes en toeristen. De hele weg vrijwel vlak! Dat is lang geleden. Onderweg lunchen op een terras met uitzicht op de baai. Het lijkt wel vakantie!

We hadden onze twijfels bij het boeken van het appartement in Kotor. Wel weer erg goedkoop voor een plekje in de oude stad. Maar ach, het is maar voor één nacht. De aankomst is al leuk; de receptionist vertelt dat hij de airco alvast aangezet heeft, waar we tassen die we nu niet nodig hebben kunnen opslaan en we onze fietsen veilig kunnen plaatsen. Daarna geeft hij een medewerkster de instructie om ons gauw de kamer te wijzen, want “these people need a shower and some rest”! Die kamer is ook heel leuk, alsof het gebouwd is in de oude stadsmuur. We hebben een kleine kitchenette. Als we Kotor gaan verkennen kunnen we ook gelijk boodschappen doen. De keukeninventaris bestaat uit 3 messen, een lepel en een pureestamper! Dat wordt vanavond een stamppot.

Het zou zomaar kunnen dat we hier wat langer blijven voor we aan de laatste etappes van ons einddoel beginnen. Podgorica is nog maar een kleine 100 kilometer fietsen. Er staat alleen wel een berg van 1.130 meter hoog tussen ons en de Montenegrijnse hoofdstad. Daar waren we al op voorbereid en enthousiast voor gemaakt. Iedere bocht van de pas belooft een prachtig uitzicht over de Kotorbaai. Maar Kotor lijkt erg leuk, de kamer fijn en de temperatuur nodigt meer uit tot verkenning van dan tot uitzicht op het water in de baai. Het is wel heel aantrekkelijk om nog even langer aan dat vakantiegevoel vast te houden.